Yalnızlığın dibine vurduğum vakitlerden birindeydim. İlk kez hissetmiştim yalnızlıktaki huzuru. Mutluydum, inanmıştım huzura. Uyuyor, uyanıyordum, eskisi gibi koşmuyor yürüyordum.Karşılaştığım tanıdıklarla uzun uzun dertleşmiyor, göz ucuyla selamlaşıp geçiyordum. Kış soğuğu beni donduramıyordu, içimde bir sıcaklık vardı ve ben hayatı ılık ılık yaşıyordum.
Evime kapadığım oluyordu kendimi günlerce, aylarca. Şöyle bir düşününce sanki yıllar geçmişti. Mevsimler, mevsimler, sıcak ve soğuk mevsimler geçmişti sanki, sen yeniden kapımı çalana kadar.
17.02.12
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder