Şehirler görürüm, şehirlerde insanlar.Kalabalık şehirler ya da boş şehirler.Yerler görürüm dümdüz hiç ayak basılmamış gibi sanki.Düşünürüm saatlerce düşünürüm kendisiyle kalan ben.
Sorular üretirim,cevaplarım yarım yamalak.Çocuklar görürüm çocuklar, doğmamışlar gibi sanki.Büyükleri görürüm kollarına alan çocukları.Hangisi daha şanslıdır diye sorarım, anların değerini bir de onlar için sorgularım.Yaşamak onlarla, belki de yerlerinde olmak isterim.Büyük olmak isterim kazandırmak için çocuğu hayata ve çocuk olmak isterim sarılabilmek için can yarısı babaya!
Ağlarım çoğu kez en ufak şeyi bahane edip ağlamak isterim günlerce.Sonsuza dek susmak isterken bir kahkayla karışırım topluma.Derken, aniden fark ederim farksızlığımı. Aslında farketmem de unuturum bir ara varlığımı bütün kümelerden soyutlayan, bilmediğim gerçekleri.
Şehirler,şehirler onlar için bir 'hiç'im, yalnızlıkta benim,nefrette, beni katıp karışıtıran gülüşler de.
Çoğu kez yürürüm sokaklarda değersiz bahanelerle yürümek isterim en sonuna kadar.En son neresidir bilemem.Hiç kimsenin bilmediği gibi ben de bilmem sonu ya da yok oluşu.
08-03-2011
